Oh Island in the Sun … - 14 maart 2009

Nu we eenmaal liggen is het alleen nog maar een kwestie van genieten van het kleine tropische eiland. We nemen de minibus naar Hillsborough, die regelmatig vanaf de pier vertrekt. Hij rijdt ook als hij niet vol is, dus we hoeven niet lang te wachten. Met een slakkengang van 30 tot 40 kilometer, in het tempo van "Oh Island in the Sun" van Harry Belafonte en met soortgelijke luie muziek uit de luidsprekers, kruipt de bus over heuvels en door dalen, langs de met roze bloeiende klimop overwoekerde hekken, huizen en bomen. Het eiland ziet er vrolijk uit, met houten huizen in felblauw, knalroze, hardgeel en limegroen, maar ook in  blauwe, gele en roze pasteltinten. De grootte varieert van formaat éénkamerwoning op palen tot een complete Pippi Langkousvilla met verdieping, en er zijn ook moderne stenen villa's. Niemand is gehaast, en mensen die met tassen vol en kinderen op de arm in- en uitstappen nemen alle tijd en niemand ergert zich daaraan. Als iemand instapt, zegt hij of zij vriendelijk  "goodmorning" en de hele bus zegt "goodmorning" terug. Na 20 minuten arriverren we in de piepkleine hoofdstad, met vooral één hele charmante winkelstraat van vooral gekleurde houten panden langs de zee.

Bij een kleurrijke houten bar drinken we een flesje Ting, frisdrank van grapefruit, met de Zweden Jerry en Enna van de Harmony die we kennen uit St. Georges. De ene supermarkt is wat goedkoper, in de andere ontdekken we gehakt in de diepvries, een welkome afwisseling voor al die kip. Bij een ijzerwarenzaak verkopen ze bier in blik in plaats van in flesjes, dus er gaat meteen een hele tray mee. De stelregel is nog steeds: als je iets kunt krijgen wat naar je zin is, koop het dan want je weet niet wanneer je er weer tegenaan loopt. Een bar is helemaal beschilderd in rasta-stijl: met keizer Haileselassie op een troon, een impossante leeuw naast hem, natuurlijk verder geheel in de kleuren geel, groen en rood. De Rastafaribeweging begon in de jaren dertig met de wens van Marcus Galvey die voor ogen had dat alle zwarte afstammelingen van slaven ooit terug zouden keren naar Afrika, waar één groot rijk zou komen onder leiding van een zwarte koning. Toen Ras (betekent Prins) Tafari Haile Selassie tot keizer van Ethiopië gekroond werd, zag men de voorspelling uitkomen. De Rastafaris's vereren de inmiddels overleden keizer als een tweede messias, en het wordt algemeen aangenomen dat Selassie de 225^ste rechtstreekse afstammeling was van koning Solomon en koninigin Sheba uit de bijbel. Bob Marley heeft de boodschap met zijn muziek verder uitgedragen.

Mijn vader was rond 1969 of 1970 als parlementair journalist eens mee met een delegatie naar Etiopië. Tijdens een rondleiding door een fabriek splitste de groep op een bovengelegen balustrade in tweeën en is de keizer, die net zo aandachtig naar de productie beneden zich keek als mijn vader die ook achteruit liep, uiteindelijk na een half rondje tegen mijn vader aangebotst. Gelukkig kon hij er om lachen. Ik weet niet hoe de rasta's dit verhaal zouden opvatten. Als het eens aan de orde komt, zal ik zeggen dat mijn vader Haile Selassie van zeer dichtbij heeft meegemaakt.
Met alle tassen in de bus, en na weer een heerlijke rit levert de chauffeur ons af bij de pier. We brengen nog een paar dagen door met snorkelen bij het noordelijke rif, dat weliswaar niet zo uitbundig gekleurd is als wat we van Bonaire kennen - je bent meteen voor altijd verpest - maar we zien toch genoeg anemonen, gestreepte en gevlekte vissen, een gele zeeworm, ronde bruinwitte zee-egels, en veel zee-egels die meer op een stekelvarken lijken, met lange gemene zwarte pennen die naar alle kanten uitsteken. We maken een lange wandeling rond de baai. Het eiland is erg stilletjes, de kans dat we in een geitenkeutel trappen als we midden op de weg lopen is groter dan dat we aangereden zouden worden.

Aan de zuidkant van het eiland vinden we een paar verlaten, smalle zandstranden. Op een plek is de aarde ruw omgewoeld en enigszins vochtig terwijl het omringende zand droog, wit en glad is. Er lopen sporen alsof er een klein formaat legertank overheen is gegaan, en we vermoeden dat we met twee nesten te maken hebben waar de zeeschildpadden net afgelopen nacht, bij volle maan, hun eieren gelegd hebben.
We sluiten de dag meestal af met een borreltje met Wolf en Mechtelien van de Stamper, die niet meer bijkomen als de oesterman - alleen gekleed in een openslaand Hawaishirt - met een sloep langszij komt.  Zij laten mij de foto zien, en gezien zijn fier overeind staande lichaamsdeel merk ik op dat hij geen betere reclame kan maken voor de kwaliteit van zijn handelswaar!

We maken kennis met Harm en Lizzy van de Horta, die hier al jaren rondvaren met een grote schoener en soms met gasten charteren. Lizzy is dolblij als we een "bookswap" kunnen doen: boeken die wij uit hebben ruilen met die van hen, zodat we allemaal weer volop te lezen hebben en de kasten niet nog voller raken. Ook vind ik nog een Allerhande, zodat ze de trends van 2008 kan zien. Ze zijn al een paar jaar niet in Nederland geweest, en krijgen soms van die "gaten" omdat ze hele triviale dingen niet meekrijgen, zoals dat de "Linda" een nieuw tijdschrift is of dat bijna iedereen tegenwoordig een Senseo - een watte? - heeft. Ach, sommige dingen kan je maar beter niet weten… dan wil je voor altijd hier blijven!